บทที่ 139 เสน่ห์ดอกเอื้อง บทที่ 6

ทั้งคู่จมดิ่งในความเสียวซ่าน แม้จะไม่ได้สัมผัสกายกัน แต่สายตาและความปรารถนาของทั้งคู่เชื่อมโยงกันราวมีสะพานล่องลอยในอากาศ

คำแก้วนอนหอบหายใจบนเตียง ใจของเธอเต็มไปด้วยความสุข

“อ้าย… เจ้ารู้บ่ว่าข้าทำเพื่อเจ้า” เธอลูบผิวของตัวเองเบาๆ

สรายุทธยังหายใจหนัก ความรู้สึกผิดต่อจันทร์ฉายกลับมาอีกแล้วหลังจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ